Xavier Rey Rodríguez

Graciñas por visitarme. Ama e vive feliz.

Herramientas

 

Últimas noticias

Esencias

23 marzo 2011

Non está nada mal, 31+28+22=81 días días sen escribir nada aquí. Certamente, son inconstante en esencia. Non me sorprende, nin creo que poida sorprenderlle a ninguén que me coñeza desde hai tempo. Pensaba dicir que teño a mesma inconstancia das mareas, pleamares e baixamares de distintos coeficientes, pero incluso elas seguen un ritmo acompasado e de ciclos fixos que eu non consigo.

Podo matizalo dicindo que en determinados aspectos si son constante, que sempre aplico uns principios básicos nos que estou firmemente asentado. Son constante na miña maneira de entender o mundo, nos meus desexos de superarme para facer o meu entorno un pouco máis cómodo para os demais, no meu afán por aprender e coñecer algo sobre moitos temas (aínda que é absoluta e irrefutablemente certo iso de que non sei todo, nin sequera moito, de nada).

Pero na práctica, no día a día, móvome por asuntos que me absorben e arrebatan durante un tempo ata que ese "flu-flu" decae un pouco e qued en "stand by" en detrimento doutro arrebato superior. Vánseme acumulando intereses pendentes, cada vez máis e máis apasionantes e, tal vez, algún día complete algún deles: a fotografía, coñecer máis sobre arte, aprender a escribir e expresarme mellor, ser quen de compoñer algunha canción, ser menos ignorante en cuestións de Historia e Xeografía, saber recoñecer e valorar moito máis o cine, adentrarme nos apasionantes mundos da Psicoloxía, Socioloxía, Antropoloxía...

Di un dos proverbios que mellor recordo que "a viaxe de mil millas comeza cun paso", así que paseniño, iremos avanzando.

Igual agora me dá unha pleamar blogueira e escribo varias veces case seguidas, non me sorprendería nadiña. E a ti?

 

Compartir en


Comentarios

  1. "Pois a min sí que me sorprendería, de feito sorpréndeme moito que tras, cantos eran? 81 días sen subir nada, por fin, nun deses arrebatos raros que che dan ás veces, te decidiras a poñer algo e, o que aínda me estraña máis, que sexa algo tan profundamente teu, íntimo, por así dicilo. Non é que sexa unha confesión desas que non se poden contar, nin moito menos, pero todos os que te coñecemos sabemos que non es moi dado a expresalas así en voz alta, a poñerlle nome, como unha boa amiga nosa dixo algunha vez.

    Hai algo que sempre se nos escapa de ti e creo que non son as cousas malas, para nada. Son esas cousas que, pola túa profunda timidez e polo teu sentido de entrega absoluta cara os demais, vas gardando en recunchos de ti mesmo aos que, logo, non sempre é doado chegar. E cales son esas cousas? estaraste preguntando. Non é nada que non teñamos falado, pero non me importa repetilas, incluso aquelas nas que non estás de acordo comigo (algo de gracia tiña que ter unha moza que comparte tantas cousas contigo, ou iso espero): son as túas preocupacións, as túas angurias, o que che doe, o que te fai terriblemente feliz, o que queres, o que esperas, as túas esperanzas, as túas dores...son pequenos retazos de ti mesmo que non es capaz de compartir. Non por orgullo ou por vaidade, para nada. Senón por ese "complexo" de que non hai necesidade de preocupar ou "marear" a ninguén coas túas cousas.

    Algunha vez me tes explicado que esta forma de ser é unha consecuencia directa de nunca ter tido ninguén con quen facelo (un irmán, un curmán achegado, un amigo deses de forever), pero creo que hai algo que é necesario que saibas, e é que, todos os que te coñecemos, digo máis, todos os que te queremos, encántanos sabernos parte da túa vida, na medida que sexa, e seríamos moi afortunados por ter a posibilidade de acompañarte en todas esas cousas que, moi probablemente, ti consideres pequenas, pero que para os que te rodeamos forman parte diso que ti es. Ao fin e ao cabo, non es ti quen di iso de que hai momentos nos que hai que estar? Que che fai pensar que non hai quen pensa o mesmo respecto a ti?"

    Celia 27 marzo 2011 1:49:44

  2. "

    Mmmmm... tés razón en todo o que dis, pero xa que comentas aspectos que coñeces de min e que eu mesmo che teño contado (o "complexo" de non querer preocupar os demais, a falta dunha persoa que de xeito íntimo e constante estivera aí ó longo dos anos, etc.) hai algo que esqueceches: tal vez ninguén o coñece todo de min, pero tamén é certo que nada, incluso penso que non esaxero dicindo que absolutamente nada, de min é algo que non coñeza outra persoa. 


    Supoño que para facer unha biografía habería que usar a táctica de Coetzee: ir reconstruíndo a partir de entrevistas con moitos (si, por fortuna moitos, porque en distintos momento e situacións moitos e moitas foron cercanos e importantes para min) a miña vivencia, o meu xeito de estar no mundo. 


    Si que é certo que, probablemente, sexa máis complicado reconstruir as miñas múltiples ocasións de gozo e felicidade que as situacións de medo, dúbida ou sufrimento. Pensándoo ben, non deixa de ser paradóxico. Manifesto ás veces o complicado que me resulta compartir o que me preocupa ou doe por non molestar pero, en cambio, poida que resulte moito máis transparente nos momentos duros que naqueles nos que estou feliz e "completo", por así dicilo.


    Decátome de que moi poucas veces teño sentido euforia, chorado de risa, saltado de felicidade, chapoteado nos charcos. E iso non quere dicir que non sinta de forma intensísima todas esas cousas, pero simplemente son pouco expresivo. Sempre gardo un "¿absurdo?" recato e discreción... Iso si que debe de ser realmente a timidez, jeje.


    En fin, creo que o vou ir deixando, que dous escritos tan seguidos falando de min mesmo igual me sentan un pouco mal, jeje. Sorte que isto debe ser unha das webs menos visitadas da historia da Internet, pero espero que siga sendo así, jeje. 

    "

    Xavier Rey 30 marzo 2011 17:46:26

Nuevo comentario



  • captcha